Rozdział VII: UPS!

Kwalifikacje ruszyły pełną parą. Od razu kiedy dotarliśmy na tor Felipe został poproszony do boksu. Przy okazji na ten czas stałam się opiekunką jego syna – Felipinho. Massa stwierdził, że teraz nie znajdzie nikogo innego a jego żona pewnie znowu poszła na jakieś zakupy. Nie poszło mi tak źle jak na początku myślałam, że będzie. Tym bardziej, że nie miałam zbyt dużej wprawy w tego typu rzeczach. Synek Massy okazał się naprawdę grzecznym dzieciakiem co trochę mnie zdziwiło. Jak tylko skończyły się kwalifikacje udaliśmy się w stronę stajni Ferrari.

- Możesz być dumny ze swojego taty. – powiedziałam trzymając malucha za rękę.

- Zawse jestem dumny z taty. – odpowiedział sepleniąc, co wprawiło mnie w jeszcze większy zachwyt. Felipinho przystanął na chwilę obok barierek próbując zapiąć guzik w swojej koszuli. Ukucnęłam obok niego i mu pomogłam. Maluch posłał mi przesłodki uśmiech. Nie bardzo lubię dzieci, ale to chyba wyjątek. A jak to się mówi: wyjątek potwierdza regułę.

Szybko dotarliśmy do boksu, z którego akurat wychodził Massa. Mały od razu zerwał się do niego, cały czas trzymając mnie za rękę.

- Chyba cie polubił. – po kierowcy było widać, że ma dobry humor. W końcu czwarte miejsce w kwalifikacjach to niezły czas. – Poczekaj tutaj jeszcze chwilkę, muszę się przebrać. – nie skończył zdania a już był w połowie drogi do szatni. Nie czekaliśmy długo. Brazylijczyk wyszedł ubrany w luźną koszulkę, jeansy i okulary przeciwsłoneczne, które umieścił na głowie. Nie przeszkadzało mu to, że niedawno padało i nie ma słońca. Jedyna rzecz, która pozostawała niezmienna to jego zegarek, który zawsze rzucał się w oczy. Podobno każdy ma jakieś schizy, a jedna ze schiz Felipe to właśnie kolekcjonowanie zegarków. Trzeba dodać, że nawet za jeden z nich wybudowałabym sobie wymarzony dom…

Massa wziął syna na ręce.

- Świetny dzieciak. – powiedziałam i poczochrałam włosy Felipinho.

- Po kimś to ma. – zażartował i dumnie wskazał palcem na siebie.

- Nie ma to jak skromność. – pokręciłam głową z uśmiechem.

- To tylko jedna z moich licznych zalet. – poruszył brwiami. Zaczęłam się śmiać.

- Domyślam się, panie idealny. – ostatnie słowa mocniej zaakcentowałam. – Gratuluję czwartego miejsca w kwalifikacjach i oby jutro było jeszcze lepiej. A teraz się zmywam. – powiedziałam i wyciągnęłam rękę do Felipinho, a ten zamiast ją uścisnąć, mocno mnie przytulił. Tego dzieciaka nie da się nie lubić. Szkoda było mi go zostawiać. Miałam już odchodzić gdy usłyszałam:

- A ja to co? – zapytał z oburzeniem Massa. Już wyciągał do mnie wolną rękę.

- A zasłużyłeś? – odpowiedziałam zaczepnie pytaniem na pytanie.

- Oczywiście! – niemal krzyknął. – Chociaż za czwarte miejsce mi się należy. – zrobił smutną minkę. Z trudem powstrzymałam śmiech.

- Niech ci będzie. – powiedziałam z udawaną rezygnacją w głosie i zaśmiałam się. Szybko go uścisnęłam i ruszyłam w stronę wyjścia z toru. – Na razie. – rzuciłam na odchodne machając. Uroczy widok, pomyślałam z uśmiechem patrząc jak mi odmachują.

Niestety uśmiech szybko zniknął z mojej twarzy kiedy usłyszałam wołającego mnie Mikołaja. Udałam, że go nie słyszę, ale ten nie dawał za wygraną. Przyśpieszyłam kroku i weszłam do najbliższego  boksu, który jak mi się wydawało, mógł mnie teraz uratować.

Red Bull...

Gorzej nie mogłam trafić.

Na szczęście było pusto i liczyłam, że tak pozostanie. Schowałam się za ściankę od razu przy wejściu. Miałam złudną nadzieję, że nie widział gdzie wchodziłam. To nie tak, że go unikałam, czy coś. Po prostu nie chcę się mu  tłumaczyć ze wszystkiego, odpowiadać na głupie pytania i znosić te jego „śmieszne” teksty, które na pewno będzie posyłał. Już się tego trochę w życiu nasłuchałam. I nie były to tylko miłe rzeczy. Czasem słowa powiedziane w żartach trafiają głębiej i ranią mocniej, ale on chyba o tym nie wiedział. Niejeden raz zastanawiałam się w nocy nad tym wszystkim, nad tym co mówił, że to może być prawda. On chciał żebym tak myślała, żebym miała wyrzuty sumienia. Nie tym razem.

Nie czekałam długo kiedy zobaczyłam wchodzącego tylnym wejściem Webbera.

Świetnie.

-Blanka, a co Ty tu… - nie dokończył zdania, bo zatkałam mu usta ręką. Gwałtownym ruchem pociągnęłam go do siebie. Chyba trochę zbyt gwałtownym, bo uderzył tyłem głowy w ścianę.

UPS!

- Cicho bądź. – powiedziałam szeptem. – I sorry. Nie chciałam.

- To bolało. – odpowiedział niewyraźnie śliniąc  przy tym moją rękę. Oderwałam ją szybko od jego ust i wytarłam o rękaw kierowcy. Webber pomasował tył głowy. – Co tam jest takiego strasznego? Alonso znowu robi rozróbę?

- Jeśli to byłby Alonso to bym się nawet cieszyła. Mikołaj tam na mnie czyha. – kiwnęłam zamaszyście głową w bok dając znak, że stoi przed wyjścio-wejściem. Słychać było tylko huk. Tym razem to ja uderzyłam się w głowę. Chyba za karę, pomyślałam. Syknęłam z bólu i złapałam się za bolące miejsce. Mark zaczął się śmiać. – Zamknij się. – spojrzałam na niego ostro i lekko uderzyłam go w ramię.

- Dobra, dobra. Się robi, szefowo. – powiedział z powagą i znowu wybuchnął śmiechem.

- Lepiej idź zobacz czy dalej tam wyczekuje. – rzuciłam szybko i wypchnęłam go z boksu.  Webber stanął sztywno i z głupim uśmiechem pomachał Polakowi.

- Boże, co za idiota. – mruknęłam pod nosem i uderzyłam się otwartą ręką w czoło. Mark spojrzał na mnie znacząco i z powrotem z uśmiechem zwrócił się w stronę miejsca gdzie stał Mikołaj.

- Szukasz Blanki, prawda? – usłyszałam.  Nie zorientowałam się o co chodzi, a już stałam obok Webbera. – Oto i ona, we własnej osobie. – wskazał na mnie obiema rękoma.

- Świnia. – powiedziałam szeptem i dałam mu kuksańca w bok. Australijczyk tylko się uśmiechnął na znak, że jest z siebie zadowolony.

Mikołaja dzieliła od nas barierka. W tym momencie pierwszy raz  w życiu dziękowałam, że istnieje takie coś. Chociaż nie, na meczach siatkówki dziękowałam co każdy mecz.

- Już nawet masz dzieciaka. – rzucił po angielsku.

- Jeśli to miał być żart to nie śmieszny. – powiedziałam obrażona i skrzyżowałam ręce na piersi.

- Też nie wiedziałem, że mamy dziecko. – usłyszałam rozbawiony głos Marka.

- Lepiej dowiedzieć się późno niż wcale. – bąknęłam i odwróciłam się na pięcie. Nie zdążyłam zrobić kroku, gdy Webber złapał mnie za rękę i przyciągnął bliżej siebie.

- A ty gdzie się wybierasz? – spytał, cały czas z takim samym uśmiechem na twarzy. Najwyraźniej go to bawiło.

- Jak najdalej od was. – powiedziałam próbując ucieczki tyłem. Nic z tego. Mark cały czas trzymał mnie mocno za rękę.

- I nawet się nie pożegnasz? – spojrzałam kątem oka na Mikołaja, który najwyraźniej też nie wiedział o co chodzi. Przyglądał się z zaciekawieniem tej scenie i chyba nie bardzo mu się to podobało.

- Pa. – powiedziałam szybko. – Pasuje?

- Nie, nie pasuje. – odpowiedział i przybliżył się jeszcze bardziej, tak że czułam zapach jego perfum. Mark obrócił głowę i wskazał palcem na policzek, a ja przewróciłam oczami. Uśmiechnął się jeszcze szerzej. Kiedy byłam już o milimetry od niego szybko odwrócił głowę przez co cmoknęłam go w usta. Chciałam cofnąć głowę do tyłu, ale poczułam opór. Nawet nie wiedziałam kiedy położył na niej swoją dłoń. Pochylił się i patrząc mi w oczy przesunął kciukiem po moim policzku. Przysięgam, że ta chwila trwała wieczność.  Zamknęłam oczy i poczułam jak jego usta dotykają moich. Były chłodne, ale słodkie. Nagle jakby nic się nie liczyło. Staliśmy tak chwilę a kiedy uświadomiłam sobie, że obok stoi Mikołaj, odsunęłam się od niego. Cały czar prysł. Chciałam stać tam nie zważając na nic, ale nie mogłam. Cholera, pomyślałam, w co ja się pakuję? Czy to była tylko gra ze strony Webbera? W końcu poprosiłam go o to. Jeśli tak, to nawet mi się to podobało. W tej chwili nie liczyłam się z konsekwencjami, z tym, że może właśnie w tej chwili pakuje się w największe bagno w moim życiu.

- Teraz pasuje. – powiedział.

Uśmiechnęłam się lekko. Czułam, że moje policzki płoną.

Nagle usłyszałam jak coś się przewraca. Szybko odskoczyłam od Marka i spojrzałam na źródło hałasu. Mikołaj próbował dostać się do nas, ale nie szło mu to najzręczniej. Nim zdążył przejść, jeden z ochroniarzy załatwił sprawę. Wiedziałam, że był wściekły. Wiedziałam, że chciał przyłożyć Webberowi. Kiedy ochroniarz próbował go uspokoić ten jak zawsze robił dramat. Byłam zadowolona, że kolejny raz skutecznie udało mi się utrzeć mu nosa. Właściwie to nie mnie.

- Jeszcze pożałujesz. – krzyknął do Australijczyka grożąc mu palcem.

Nie chciałam słyszeć dalszej awantury.  Wyciągnęłam słuchawki z kieszeni  i udałam się w poszukiwanie „mojego” roweru nie oglądając się za siebie. 

________________

Mam nadzieję, że jakoś to wyszło. :D

Dziękuję Wam za wszystkie komentarze, chociaż wiem, że jednak to ktoś czyta.

Szkoła się zaczęła... to chyba tyle na ten temat. Nie będę go rozwijać. Napiszę tylko tyle, że nie wiem czy będę miała dużo czasu na pisanie, ale będę się starać. ;-)

A za miejsce Webber'a w RBR Ricciardo! Od początku tak myślałam i w końcu to się potwierdziło.

Wgl to #FEJM #WUADZA #I #WIELKIE #PINIONSZKI 8)